حفاظت اطلاعات کول دیسک با رمزعبور (+عکس)

میانگین هندسی معیار مركزی مناسب برای داده هایی از نوع درصد، نسبت، نرخ، شاخص ها و غیره است. برای محاسبه میانگین هندسی، در صورتی که همگی مثبت باشند، از رابطه

استفاده می شود.
برای محاسبه این میانگین آسانتر است که قبلا لگاریتم آن راحساب کرد. لگاریتم این میانگین برابر است با میانگین حسابی

همان انگیزه ای كه سبب میشود خودم را بابت خیلی خصوصیاتم محاكمه كنم .

مثلا اینكه چرا ادم زرنگی نیستم ، چرا سعی نمیكنم مثل بسیاری از ادمها خودم را كمی پنهان كنم ، و كمی سیاست بخرج دهم ، نمیدانم ایا این حاصل تربیت ازاد ورهایی است كه داشته ام . یا ذاتا وژنتیكا چنین ادمی هستم .

باری بهر حال مردم با چشم تیز بینی كه دارند ، همه چیز را تجریه وتحلیل میكنندو نتیجه گیری های خاص  خودشان را . اگر زیادی مهربان و صمیمی باشی به تو مشكوك میشوند .

اگر تو دار ومنزوی باشی ، میگویند فلانی خودش را میگیرد.

اگر از ارتباط شخصیت با خدا بگوئی از عقاید مذهبیت ، میگویند طرف جا نماز  اب میكشد.

اگر از ارزوهایت از كارهائی كه انجام دلت میخواسته انجام بدهی و چیز ی مانعت گشته بگوئی، میگویند خیلی گستاخ وماجرا جوست و البته تمام اینها بهترین  كلماتی است كه میتوانند بگویند .

وگرنه من در این محافلی كه تنور غیبت داغ است واقعا كه چه چیز ها چه شایعات چه تهمت ها ی ناروا  در باره ی این وان نمیشنوم.

اینجاست كه كم كم خوش بینی ات كم رنگ میشود . دیگر كمتر میتوانی به كسی اعتماد كنی. دیگر جرات نمیكنی خودت باشی .خودت خود خندان ومهربانت  ،خود بی فیس و افاده و بی ریایت ، كم كم كس دیگری

جا ی تو را میگیرد نسخه ی كمرنگ و بد پرینت شده ای از تو ، وتو دلت میگیرد ، دلت برا ی خودت تنگ میشود واز این ادم تازه ،این ادم تغییر یافته برحسب مصلحت اجتماع ،بیزار میشوی.

در فنای خویش بقا یافتن!

انسان فواره ای است که از قلب زمین عصیان می کند

و در این جستن شتابان و شورانگیزش ،

هر چه بشتر اوج می گیرد

بیشتر « پریشان و تردیدزده » می شود .

اندک اندک هیجانش آرام می گیرد

و میل بازگشت او را در انتهای راه انحنایی میافکند

که هم صعود است هم رجعت

فرار و بازگشت با هم در ستیزند

به آخرین قله ی رهایی که می رسد

ناگهان احساس می کند که در فضا معلق مانده است .

در برزخ میان زمین و اسمان بلاتکلیف و بی پناه نمیداند چه کند؟

از آنجا ، افق تا افق جهان را می نگرد که صحرای خلوت و بیابان حیرت است .

از رهایی اینچنین به بی سرانجام تنها ماندن

در چین و شکن های گیسوان مواج آب فرو می برد و

در عمق زمردین استخر زلال خویش پنهان می سازد و

با نفی خویش

در پیش چشمان آزاردهنده تنهایی در آغوش وصال خویشاوندی بودن

خویش را ایمان و ارامش می بخشد ،

خویشتن خالی و ناپایدار و ارزانش را از « بودن » لبریز می کند ،

درونش از وجود موج می زند .

چه زیبا و عمیق است

.

در فنای خویش بقا یافتن!