1-     کنفرانس

کنفرانس از لفظ لاتین «Conferanca» گرفته شده است و در اصل به معنی مقایسه است، اما در اصطلاح به مجالسی گفته می‌شود که در آن عده‌ای گردهم می‌آیند و برای حل مسائل گوناگون به گفت‌و‌گو می‌پردازند.

2- کنگره

کنگره به معنی مجلس و مجمع است. لیکن در مفهوم خاص خود به تجمعی گفته می‌شود که برای مشورت به وجود آید؛ بنابراین لفظ کنگره را می‌توان به مجامعی اطلاق کرد که در آن، افرادی گردهم آیند و پیرامون موضوع مربوط به منابع عمومی و مسائل مشترک تبادل‌نظر کنند و به بحث و گفت‌و‌گو پردازند. از این نظر تجمع طرح مسائل علمی و ادبی یا جلسات بررسی مطالب سیاسی و اجتماعی، تفاوتی ندارند و همه آنها کنگره نامیده می‌شوند. لفظ کنگره بیشتر در مواردی به کار رفته است که عده‌ای از سیاستمداران با اختیار تام گردهم آمده و درباره یک مساله مهم سیاسی از قبیل عقد قراردادهای بین‌المللی مثل خاتمه دادن به دوران جنگ و خونریزی و برقراری صلح و همچنین تصویب قوانین تضمین‌کننده حقوق بشر به گفت‌و‌گو و تبادل‌نظر پرداخته‌اند. در برخی از ممالک، مجمع دو مجلس «نمایندگان و سنا» را کنگره می‌نامند. امروزه به جای کنگره بیشتر لفظ کنفرانس را به کار می‌برند.

3- سمپوزیوم

در اصل به معنی ضیافت است و اکنون سمپوزیوم به تجمعی گفته می‌شود که در آن عده‌ای از متخصصان فن و دانشمندان، ‌موضوع واحدی را مورد بحث قرار دهند. توضیح اینکه طبق برنامه معین، از متخصصان فن دعوت می‌شود که در جلسه‌ای یا جلساتی شرکت و درباره مطالب خاصی سخنرانی کنند. موضوع سخنرانی و بحث یکی است، اما هر یک از سخنوران جنبه جداگانه‌ای را مورد بحث قرار می‌دهند. بعد از سخنرانی، شنوندگان نیز وارد بحث می‌شوند و نظر خود را اظهار می‌کنند. جلسات سمپوزیوم بیشتر برای بررسی و تحقیق در یک امر علمی و اجتماعی تشکیل می‌شوند و در مسیر آخرین تحولات و تغییرات رشته تخصصی خود قرار می‌گیرند. تعداد افراد سخنران در سمپوزیوم از 3 تا 5 نفر است.

4- سمینار

سمینار در اصطلاح به مدرسه و موسسه‌ای گفته شده است که در آن روحانیون جوان برای فراگرفتن اصول و قوانین مذهب تحت تعلیم و تربیت قرار می‌گیرند.اکنون سمینار معنی وسیع‌تری دارد و به دسته‌ای از دانشجویان یا محققان گفته می‌شود که زیر نظر یک استاد یا کارشناس در رشته‌ای خاص به تحقیق و تتبع پردازند و سخنرانی‌هایی در آن رشته ترتیب دهند. در حقیقت جلسات سمینار بیشتر جنبه کارآموزی دارند. مقصود اصلی از برپاداشتن سمینار صرف‌نظر از آموختن شیوه‌های کار، تبادل‌نظر درباره امری است و روی هم رفته کوشش بر آن است که از نظر همه شرکت‌کنندگان در جلسه اطلاع حاصل شود و راهی انتخاب شود که در پیشرفت کار موثر باشد.به طور خلاصه تجمعی را می‌توان سمینار نامید که در آن روش‌های جدید در هر فنی مورد مطالعه قرار گیرد و برای افزایش بازده کار، ‌بهترین راه‌ها برگزیده شوند.

5- کمیسیون

کمیسیون دارای معانی متعددی است. به ماموریتی کمیسیون گفته می‌شود که در آن اجرای امری به شخصی محول شود. همچنین در تجارت و امور بانکی به پول دریافت شده در مقابل انجام کاری کمیسیون گفته می‌شود.کمیسیون به تجمعی گفته می‌شود که برای تحقیق و مطالعه درباره موضوعی تشکیل شود. به طور معمول این تجمع در مقیاس کوچک‌تر تشکیل می‌شود و اغلب شعبه‌ای از مجامع بزرگ است. همچنین به هر یک از شعب مجالس مقننه متشکل از تعدادی نماینده برای رسیدن به یکی از امور کشوری رسیدگی می‌کند، کمیسیون می‌گویند. تجمع تعدادی از اعضای یک کمیسیون مامور تحقیق یا اتخاذ تصمیم درباره امری را سو کمیسیون نامند.

6- کمیته

در اصطلاح به مجمعی گویند که از طرف یک حکومت یا مقام صلاحیت‌دار یا جمعیتی برای بررسی امری یا آماده کردن طرحی یا اجرای تصمیمی انتخاب شود. در حقیقت کمیته از حیث مفهوم با کلمه کمیسیون مترادف است؛ با این تفاوت که کمیته می‌تواند قدرت اجرایی نیز 
داشته باشد.

7- میزگرد

میزگرد نوعی تجمع است که عده‌ای در یک محیط دوستانه پیرامون میزگردی جمع می‌شوند و درباره موضوعی به گفت‌و‌گو می‌پردازند. یکی از مقررات میزگرد صحبت شرکت‌کنندگان با اجازه رییس است و در آن، گفت‌و‌گو منحصرا درباره موضوع از پیش تعیین شده است. معمولا رییس به هیچ یک از شرکت‌کنندگان در میزگرد بیش از یک بار اجازه صحبت نمی‌دهد؛ مگر آنکه همه سخن گفته باشند.

8- مناظره

در لغت به معنی مجادله و نزاع با همدیگر و تفکر در حقیقت و ماهیت چیزی است و در اصطلاح تجمعی است که در آن با قواعد معینی به اثبات یا نفی مساله‌ای می‌پردازند تا با بهره‌گیری از استدلال، نظر خود را ثابت کنند. در هر مناظره به طور معمول چهار یا شش نفر شرکت می‌کنند. دو یا سه تن برای اثبات قضیه و دو یا سه تن دیگر برای نفی آن صحبت می‌کنند.

9- مجمع

مجمع در لغت به معنی محل، جای گرد آمدن مجلس و جمعیت آمده است. از نظر حقوقی به تجمعاتی گفته می‌شود که از همه افراد جمعیت تشکیل شود. از نظر یک موسسه مجمع عمومی یکی از ارکان مهم با تمام اختیارات محسوب می‌شود.

١ـ شهادت جانسوز پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد (صلی الله علیه و اله)
٢ـ شهادت امام حسن مجتبی(علیه السلام)

۱ـ شهادت جانسوز پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد (صلی الله علیه و اله)
در روز بیست و هشتم صفر سال ۱۱ هـ .ق. رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و اله) در مدینه منوره در ۶۳ سالگی به شهادت رسیدند و مسـلمانان را در غـم و ماتمی بزرگ فرو بردند.
درباره‌ شهادت حضرت ختمی مرتبت علاوه بر حدیث معروف امام رضا(علیه السلام) « ما منّا الا مسموم أو مقتول» روایات ویژه‌ای نیز وارد شده که در این جا به آن ها اشاره می شود: «حفصه شنید که بعد از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و اله) ابی بکر و عمر خلافت را غصب خواهند کرد. این ‌خبر را به عایشه گفت و عایشه به ابی بکر و عمر خبر داد؛ آن‌ دو به دختران خود دستور دادند تا هر چه زودتر کاری کنند که خلافت به آنها برسد؛‌ سپس توطئه کردند و تصمیم گرفتند تا پیامبر(صلی الله علیه و اله) را مسموم نمایند و آن دو زن پیغمبر (صلی الله علیه و اله) را مسموم و شهید کردند».
رسول خدا از فعالیت‌هایی که برای قبضه کردن خلافت انجام می‌گرفت، ‌آگاه بودند‍‍؛ از این رو برای پیشگیری از انحراف تصمیم گرفتند سندی مکتوب را برای جانشینی خود به یادگار گذارند تا دیگر هیچ گونه بهانه‌ای وجود نداشته باشد و برای آخرین بار تکلیف امت خود را مشخص کنند.
آخرین فرستاده خداوند در‌ آخرین لحظات عمر پر برکت خود، قلم و کاغذ طلب کردند. عمر فریاد زد و ننگ‌آورترین و پست‌ترین کلمه‌ای که می‌توانست بگوید، بر زبانش جاری و بشری را از مسیر هدایت خویش منحرف کرد: «دعوه انّ ا لرّجل لیهجر، حسبنا کتاب الله ؛ رهایش کنید! همانا این مرد هذیان می‌گوید!‌ کتاب خدا ما را بس است».
در آن جمع کنار بستر پیامبر ـ که به اصطلاح به عیادت آمده بودند ـ عده ای به حمایت عمر برخاسته، گفتند: « عمر راست می‌گوید!» عده‌ای دیگر با آن‌ها مخالفت کردند. نزاع بالا گرفت و پیامبر(صلی الله علیه و اله) به آن بی شرمان فرمودند: « از نزد من خارج شوید که نزاع و درگیری نزد من سزاوار نیست!»
آیا این بود مراعات مقام کسی که قرآن درباره اش می گوید: ?وَمَا یَنطِقُ عَنِ الْهَوَى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْیٌ یُوحَى?؛ (پیامبر) هرگز به هوای نفس خود سخن نمی‌گوید. سخن او چیزی جز وحی خدا نیست» .
پس از ارتحال رسول خدا در حالی که امیرمؤمنان(علیه السلام) به تدفین پیامبر مشغول بودند، عده‌ای از سران و سیاستمداران مهاجر و انصار در سقیفه ‌بنی ساعده گردهم آمده، به مجادله و منازعه پرداختند تا جانشین پیامبر را تعیین کنند. در این معرکه عمر با زور و قلدری برای ابی بکر بیعت گرفت و منازعه را به نفع خودشان به پایان رساند .
بدن مطهرحضرت (صلی الله علیه و اله) که عمری در راه اعتلای کلمه توحید تلاش و پیکار و در برابر انواع دشمنی‌ها و دسیسه‌های مشرکان ایستادگی کرد به خاک سپرده شد و نزد پروردگار خویش آرام گرفت. اما حوادث پس از رحلت ایشان و بی‌حرمتی به بیت وحی و به شهادت رساندن تنها دخترشان، ‌غصب خلافت و شکافتن فرق نازنین مولای متقیان علی(علیه السلام) و... گویی، آرامش را حتی در آن عالم از حضرت رسول(صلی الله علیه و اله) سلب کرد.
زبانه آتش هولناکی که در کنار بستر پیامبر افروخته شد، در خانه اهلبیت پیامبر(علیهم السلام) را سوزاند و باعث شد تا پهلوی سرور زنان عالم و تنها دختر او مجروح شود و فرزندی که در جنین داشت به شهادت رسد. آتش جنگ نهروان از همان آتش سقیفه نشأت گرفت و بر امیرمؤمنان(علیه السلام) تحمیل شد و در نهایت فرق همایونی حضرتش را در محراب نماز غرق در خون کرد. گمراهی امت اسلامی از کنار بستر بیماری به اوج خود رسید و همان جهل و عناد باعث شد تا فرزند نازنین او، حسن بن علی(علیه السلام) مظلومانه به شهادت رسد. زبانه‌های همان آتش در روز عاشورا بر خیمه‌های حسینی افتاد واهل بیتش را آواره بیابانها کرد. این بلای هولناک امامان شیعه(علیهم السلام) را یکی پس از دیگری به شهادت رساند.
و اگر ما از درک و حضور امام عصر (عج) محروم هستیم، همه از کجراهی و انحرافی است که پس از شهادت رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و اله) در مسیر بشریت قرار گرفت.
گدازه‌های آتش سقیفه‌، وهابیت را به وجود آورد که امروز پیروان مذهب تشیع را واجب القتل و زیارت را شرک می دانند شیعیان را از زیارت قبور امامان(علیهما السلام) خود محروم می‌کند و تخریب مزار امامان را لازم و واجب می‌داند.
سقیفه نشینان و در رأس آنها عمر و ابابکر، مانع هدایت جامعه بشری به سوی کمال شدند و امروز تمامی ظلم‌هایی که بر بشر می‌رود و تمام کجروی‌ها بر گردن آنان است ؛ باشد تا روز واپسین و حسابرسی اعمال که هرکس به سزای اعمال خویش خواهد رسید!

۲ـ شهادت امام حسن مجتبی (علیه السلام)
در چنین روزی و در سال ۵۰ هـ .ق. معاویه که وجود امام حسن(علیه السلام) را برای امیال خود، از جمله بیعت گرفتن با یزید مانع می‌دید، ‌با همدستی جعده، دختر اشعث که از سران خوارج بود، امام را مسـموم نمـود و در ۴۷
سالگی به شهادت رساند.

معرفی کوتاه کارت گرافیک   PNY مدل  GeForce GTX 295 S 1792  :

PNY GeForce GTX 295 S 1792

Core Clock: 576 MHz

Processor Clock: 1242 MHZ

Processor Cores:480

Memory Size: 1792B DDR2

Memory Interface: 896-bit

Memory Clock: 2016 MHz

Information By PNY Graphic Cards

معرفی کوتاه کارت گرافیک  PNY بر اساس GPU شرکت NVIDIA مدل :   GeForce 8400 GS

PNY GeForce 8400 GS Low Profile

Device Type: Graphic Card

GPU: NVIDIA GeForce 8400 GS

Engine Clock: 567 MHz

Memory Size: 512MB

Memory Type: DDR2  64-BIT

Memory Clock: 667 MHz

Information By PNY Graphics   Web Site